De
Franse schrijver en jazzmuzikant, overleden op 23 juni 1959,
heeft zich tijdens zijn leven een veelzijdig kunstenaar getoond en zich
werkelijk te pletter geamuseerd. Vian schreef chansons, elf romans,
4 dichtbundels, diverse theaterstukken en filmscenario's, hij speelde trompet, zong, haalde gerenommeerde jazzartiesten als Duke Ellington, Miles Davis en Dizzy Gillespie naar Parijs en ontwierp een profiel voor autobanden waarvan het patent nog steeds op zijn naam staat. Vian was
tevens de Franse vertaler van het werk van Raymond Chandler.
Als trompettist was hij vaak te beluisteren in de legendarische jazz-club Le
Tabou, destijds gelokaliseerd in de Rue Dauphine, nabij het literaire en culturele centrum Saint-Germain des Prés in Parijs. Zijn meest bekende lied was
Le déserteur, een pacifistisch lied geschreven ten tijde van de oorlog in Frans Indochina. Zijn liedjes zijn opgenomen door vele andere
artiesten waaronder Juliette Gréco, Nana Mouskouri, Yves Montand, Magali Noel, en Henri Salvador. Serge Gainsbourg beweert dat het zien van Boris Vian op toneel hem geïnspireerd heeft bij het schrijven van liederen.
Als jazz enthousiast trad Vian als liaison op voor, onder andere, Duke Ellington en Miles Davis in Parijs. Hij schreef voor diverse Franse jazz-bladen (Le Jazz Hot, Paris Jazz) en publiceerde diverse artikelen over jazz zowel in Frankrijk als in de Verenigde Staten.
Overlijden
Vian overleed op 39-jarige leeftijd in een bioscoop in Parijs, waarschijnlijk als gevolg van zijn hartproblemen. Op de ochtend van 23 juni 1959 woonde Vian de première van de film
gebaseerd op zijn roman J'irai cracher sur vos tombes uit 1946
bij. De vertoning van Ik zal spugen op jullie graf was nog geen tien minuten aan de gang.
Hij had al een conflict gehad met de producers van de film over hun interpretatie van zijn
verhaal en had publiekelijk bekend gemaakt dat zijn naam niet op de aftiteling mocht.
Boris Vian (1920-1959)
De
Franse schrijver en jazzmuzikant, overleden op