home   |   boeken kopen   |   contact   |   fl ramsj   |   links  

  Musique

Anais Kaël - Tête de Mule
Waar de meeste jonge Franse artiesten allerlei productionele trucs uithalen op hun albums, daar houdt zangeres Anais Kaël het heel simpel op haar tweede album. Piano, gitaar, beetje bas, beetje blazers, heel klein beetje percussie. Haar liedjes lijken daardoor nog het meest op traditionele chansons uit het rijke Franse verleden, qua onderwerpkeus behandelt ze vooral de liefde. Het trage Je m’en bats le coeur is een hoogtepunt. In een iets andere zin geldt dat trouwens ook voor La confession du vibromasseur. Niet het eerste liedje over een vibrator maar er werd zelden zo teder over gezongen.





Babet - Piano Monstre
Elizabeth Maistre is ook toe aan haar tweede solo-album, de violiste/zangeres heeft tevens een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd bij Dionysos. Deze band behoort tot het beste wat Frankrijk aan inventieve rock te bieden heeft. Op haar soloalbums pakt Babet het wat traditioneler aan, met uiteraard veel ruimte voor haar viool. Vocale hulp is er onder meer van haar Dionysos-maatjes en van kolengruisgorgelaar Arthur Higelin. Met hem zingt ze een mooie ode aan het ruimtehondje Laika. Dromerige, opgewekte plaat die een beetje ontsiert wordt door twee saaie Engelstalige liedjes.






Poney Express - Palladium
Poney Express debuteerde twee jaar terug met een countryrockerig album. Op Palladium gaat het roer radicaal om. De cowboyhoeden en mandolines zijn vervangen door kohlpotlood en synthesizers. Met hulp van producer Martin Rushent (die eerder werkte met 80s helden Human League en Altered Images) verwijstPoney Express, dat van een jongen-meisje-duo is uitgebreid tot een kwartet, naar de tijd dat de Muur nog overeind stond in Berlijn, de jongerenwerkloosheid uitzichtloos leek en de neutronenbom ieder moment kon vallen. Beste voorbeeld is Brest, dat klinkt als Joy Division maar dan aangevoerd door Brigitte Bardot.






Elodie Frégé - La fille d’apres-midi
De ravissante roodharige Elodie werd bekend dankzij een tv-talentenjacht, maar brak door met haar tweede plaat die ze maakte met Benjamin Biolay. De superproducer en -liedjesschrijver is afwezig La fille d’apres-midi, maar de sensualiteit is gebleven. Het titelnummer gaat over het meisje voor erbij,voor gestolen momenten in de namiddag. Daar gaat eigenlijk het hele album over, de arrangementen met strijkers, veel elektrische piano en langs de onderbuik schurende bas voelen aan als lakens waarin die de passie van daarnet nog even vasthouden. Bijzonder mooi L’Impermeable Beige, met engelenkoren en de smachtende stem van Elodie.





Raphael - Pacific 231
Raphael, in Nederland een beetje bekend dankzij het majestueuze Caravane, is na twee jaar stilte weer terug aan het front. De teksten bijten, de muziek is een mooie mix van bluesrock, subtiele electronica en vocale effecten, maar het lijkt alsof de stembanden van Raphael devernieuwingsdrang niet helemaal hebben kunnen bijbenen. Het klinkt vlak, uitgeblust. Dat maakt een zwartgallige observatie van Frankrijk als in Le Patriote minder krachtig dan je zou wensen.






Bertrand Belin - Hypernuit
Met zijn kalme dictie, sonore stem en subtiele tokkelmuziek is Bertrand Belin een muzikale nazaat van Georges Brassens. Hypernuit is zijn derde album, en vanwege de donkerbruine sfeer uitermate geschikt om te draaien bij druilerig weer en een stevige rode wijn op tafel. Waar het bij stijlgenoot Bastien Lallemant (luister ook zeker naar zijn Le Verger!) allemaal doffe ellende is, ziet Belin nog wel lichtpuntjes, liefde en lange maandagen die best meevallen. Muziek voor mensen die niet teveel willen toegeven aan de herfstdepressie.






Zaz - Zaz
Is het dat aanstekelijke onomatopee-toetertje? Is het dat braampje op de stem van Isabelle Geffroy? Is het de eenvoudig te volgen (voor Nederlanders met vijf jaar school-Frans) liedtekst? Het zal de combinatie zijn. Je veux werd (en wordt) veelvuldig op de Nederlandse Radio1 en 2 gedraaid en Zaz, de artiestennaam van Geffroy, kwam met het aangrijpende Port Coton zelfs voorbij in Mart Smeets' Avondetappe. Zaz heeft een typische geschiedenis voor Franse zangeressen; conservatorium, opgetreden in piano-bars en cabarets en veel gespeeld op straat. Haar muziek is geinspireerd door die van Django Reinhardt, waarmee ze aansluit bij een nieuw golfje artiesten voor wie dat ook geldt zoals Thomas Dutronc en Carmen Maria Vega. Zaz schrijft mooie liedjes als het al aangehaalde Port Coton en La long de la route, en uitgelaten swing-nummers als Ni oui ni non. Met al haar ervaring zal het live ook zeker de moeite zijn, benieuwd welke Nederlandse zaal het aandurft om haar te programmeren.




Christophe Mae - On trace la route
Sinds zijn debuut in 2007 is de in Carpentras geboren Mae een grote ster in Frankrijk. Hij komt uit een muzikale familie, heeft een opvallende stem (klagerig vanuit de keel) en stopt de nodige tropische invloeden in zijn muziek (van reggae tot Afrikaanse juju). Op On trace la route staat de niks-aan-de-hand-meezinger Dingue, Dingue, Dingue dat de afgelopen ook veelvuldig te horen was in Radio Tour de France - het nummer staat nu zelfs op het repertoire van de Nederlandse band Alderliefste. Echt zo'n album waarmee je door het zuiden van Frankrijk wilt rijden, trommelend op het stuur tijdens Je me lache en genietend van de zakkende zon tijdens Rumeur.





Ben L'Oncle Soul - Ben L'Oncle Soul
Soul laten klinken alsof het vijftig jaar geleden werd opgenomen in Detroit, dat doen tegenwoordig wel meer artiesten. Zoals Amy Winehouse en Sharon Jones. Als je erwat reggea-invloeden aan toevoegt en in het Frans zingt, wordt al meer bijzonder. Benjamin Duterde, net als Zaz geboren in Tours, doet precies dat op zijn debuut. In de jaren zestig waren het vooral blanke Fransen die soul maakten, zoals Nino Ferrer en Severine. Miss Dominique ging Ben een paar jaar geleden al voor met Franstalige Motown-achtige soul, al is die van Oom Ben wel stukken leuker. Op zijn debuut staan ook een paar Engelstalige nummers en da's jammer, want die zijn minder bijzonder. Al geldt dat dan weer niet voor zijn cover van The White Stripes'  7 Nation Army, een versie waar dj's van de Nederlandse popzender 3FM heel enthousiast over zijn. Tegelijkertijd wordt in Nederland ook het Franstalige Soul Man gedraaid - hopelijk laat Ben in het vervolg wel zijn Franse kant prevaleren.




Claire Diterzi - Rose la rouge
Op eerdere platen verwees Claire Diterzi graag naar muziek van de Balkan, op deze conceptplaat ging haar blik wat omhoog, naar Polen en Duitsland. De rode roos uit de titel is Rosa Luxemburg, de communistische theoretica die aan het begin van de vorige eeuw het proletariaat in Berlijn aanzette tot revolutie en uiteindelijk werd vermoord. De plaat hoort bij een theatervoorstelling en in interviews met Claire las ik dat het gedachtegoed, of eigenlijk de vrijgevochtenheid van Luxemburg nog heel erg actueel is. Het levensverhaal van Rosa is op behoorlijk moderne muziek gezet, met hiphopbeats en een Snap!-citaat ('I got the power!'). Diterzi kiest niet voor de makkelijke weg en dat is te prijzen, maar net te vaak krijg je het idee dat het idee beter was dan de uitvoering.




Lafille - Tout Attaché(é)
Ook Lafille kan een keel opzetten, al zit daar wat minder volume achter dan bij Katel. Maar gezuchte woede is ook indrukwekkend. Dit is het debuutvan Lafille (vast niet haar echte naam) die als invloeden Brigitte Fontaine, PJ Harvey en Gainsbourg noemt. Een Engelstalige zijsprongetje is lachwekkend slecht, maar het lieflijke pianoliedje J'ai Rencontré Quelqu'un Qui Te Ressemble doet harten smelten. Tegen het einde wordt de invloed van Serge Gainsbourg duidelijk aanwijsbaar, Ceci Est Mon Corps is het beste nummer dan Jane Birkin nooit opnam.





Katel - Décorum
Katel heeft weliswaar een countrytriller in de stem, haar muziek zit vol grootse gebaren, strijkers en aanzwellende drums. Dat detheatrale rockers Nosfell een handje helpen is niet gek (hoor Katel eens gillen in Chant du Cygne),opmerkelijk is wel het duet met Jeanne Cherhal. Niet meteen iemand die je associeert met kohlpotlood en kant, toch klinkt ze samen met Katel in Chez Escher als Mylene Farmer in haar beste dagen: hamerende piano, vrouwenkoren, dreigende strijkers. Alsof je gevangen zit op zo'n eeuwig doorlopende trap van M.C. Escher. Dat Katel ook uit de voeten kan met eenvoudig ingekleurde melancholie bewijst ze met Vacante. Hoewel, onder de oppervlakte broeit het als in een film van David Lynch.




Camelia Jordana – Camelia Jordana
Zwaar bebrilde Camelia (17) won vorig jaar niet Nouvelle Star, ze sneuvelde in de halve finale, maar haar talent bleef niet onopgemerkt. Voor haar debuut leverden bekende Franse songschrijvers als Babx, Matieu Boogaerts en Doriand liedjes aan, die soms net wat te volwassen klinken voor de tiener. Al komt het schitterende Lettera, over een verzengend verlangen naar een geliefde dat zo op het repertoire van Barbara had kunnen staan, behoorlijk hard binnen.  Het zelfgeschreven Little Monsters is het enige Engelse nummer en detoneert behoorlijk, vanwege de onbeholpen tekst, de weinig charmante uitspraak en het feit dat het nummer nauwelijks echt op gang komt.  Camelia is een talent, maar moet zich voorlopig nog even verlaten op de hulptroepen.




Alizée – Une Enfant Du Siecle
Alizée ziet er weliswaar nog steeds uit alsof ze 17 is, de op Corsica geboren zangeres draait al mee sinds begin deze eeuw. Ze is nu 26, moeder vaneen dochter en toe aan haar vierde cd (een live-album en compilatie niet meegerekend).   Daarop wordt (weer) veelvuldig teruggegrepen naar het typerende, ijle synthesizergeluid van de jaren 80,  Franse toetsenheld Cerrone is een duidelijke referentie. Single Les Collines wordt in het Frans en Engels gezongen, Limelight is volledig Engelstalig. Omdat de muziek een belangrijkere rol heeft dan de eenvoudige teksten stoort die afwisseling niet.  Sterker, het retro-futuristische Limelight (dat qua sfeer herinneringen oproept aan films als Blade Runner) is een van de beste nummers.  Je mist echter wel die ene onverbiddelijke hit.



Claudine Muno & Luna Boots – Noctambul (speciale uitgave)
Romanschrijfster/zangeres Claudine Muno wisselt op haar tweede album Franse liedjes met Engelstalige nummers af, en doet gelukkig ook weer eennummer in haar moerstaal: het Luxemburgs. Wonderlijk taaltje, alsof een Vlaming een Limburger iets probeert duidelijk te maken in een Duits dialect. Je verstaat het, zonder het te begrijpen.  Dat mysterieuze maakt het nummer Blummen een stuk intrigerender dan in onderbouw-Engels geschreven nummers als Betty of I Love You. Muzikaal wisselt Muno, gezegend met een lief meisjesstemmetje,  af tussen folkpop, jazz en redelijk stevige rock. Hoewel Richard Thompson een ode krijgt, zijn het toch vooral The Beatles die hier geëerd worden. Here Comes the Sun wordt geciteerd in het sterke Egoïste Triste, terwijl McCartney’s Blackbird wordt gecovered. Geen heel bijzonder cover overigens, veel mooier is de stemmige (Engelstalige) afsluiter Avalanche.


Arthur H - Mystic Rumba
Arthur Higelin, zoon van de roemruchte Jacques Higelin, maakt al een decennia of wat platen. De ene keer is zijn muziek heel jazzy en klein gehouden, de andere keer vliegen de beats om je oren. Op Mystic Rumba houdt hij het extreem klein: uitgesmeerd over twee cd's kijkt hij zittend achter de piano terug op zijn oeuvre. Deze ongestekkerde (of ingetoetste, zo u wilt) sessie is vooral erg sfeervol, rijk georkestreerde liedjes als Mon Dernière Nuit à New York City blijven ook gestript gewoon overeind. Toch is twee albums een hele zit en je mist de afwisseling van stijlen die eerdere albums van Arthur zo genietbaar maakten. Een strengere selectie, wellicht een duet, had Mystic Rumba net wat sterker gemaakt.



Judith Godrèche - Toutes les filles pleurent
Niemand kan actrice Judith Godrèche verwijten dat ze geen ambitie heeft: na een fors aantal films, onder meer Man in the Iron Mask en L'aubergeespagnole, schreef ze het script voor de film Toutes les Filles Pleurent, regisseerde 'm vervolgens, speelde de hoofdrol van onzekere zangeres, zong zelf in de film en vroeg ook nog eens bevriende songschrijvers om liedjes te schrijven die op de film waren gebaseerd. Die ze zelf opnam, nou ja, eentje zingt haar zoon Noé. Benjamin Biolay, Mary Gauthier, Bonnie Prince Billy en Piers Faccini zijn enkele van de dame en heren die Godrèche van materiaal voorzagen. De Franstalige liedjes zijn erg goed, de Engelstalige vallen soms wat tegen. Het geaffecteerde Engels van Judith (denk Charlotte Gainsbourg) helpt ook niet altijd. Maar het hartbrekend mooie duet Farewell (met Faccini) is 24 karaats.


Francoise Hardy - La pluie sans parapluie
Net als Godrèche vroeg ook grande dame Hardy aan een flink pak songschrijvers om liedjes voor haar eerste nieuwe album sinds 2004 (we schuiven duettenplaat Parenthèses uit 2006 even onder het tapijt), Onder meer Calogero, Arthur H en Jean-Louis Murat leverden nummers aan - op een na allemaal in het Frans. Het titelnummer is geschreven door Nanette Kurz uit Múnchen, die zelf muziek maakt als Fouxi. Een weinig bekende zangeres die een gat in de lucht moet zijn gesprongen toen ze hoorde dat Hardy haar liedje wilde coveren. Ze doet dat wat beheerster dan Fouxi zelf, maar de kwaliteit van het nummer wordt nog maar eens onderstreept. Het Engelse liedje (waarin ze over kerst zingt) werkt niet, de rest is mooi melancholiek en smaakvol ingekleurd. En zo hoort het bij Hardy.



JP Nataf - Clair
Wie foto's van Jean-Philippe Nataf ziet, verwacht vanwege de volle baard, de donkere zonnebril en de rimpels wellicht een Franse versie van Tom Waits. Met veel woest geschreeuw en voddenboermuziek. Clair, het tweede soloalbum van Nataf (hij zat eerder in de band Les Innocents) is echter behoorlijk kalm, zeg maar gerust intiem. Met hier en daar een effectje, maar voornamelijk stem en gitaar smeedt JP twaalf prachtige miniatuurtjes, kleine verhaaltjes over verlangen en verborgen geschiedenissen. Tour de force is het bijna negen minuten durende Seul Alone, dat bijzonder vernuftig is opgebouwd.




Marie Espinosa - La Demarrante
Jane Birkin had en heeft vele kwaliteiten, maar loepzuiver en krachtig zingen horen daar niet bij. Dat zoiets een behoorlijke carriere als zangeres niet in de weg heeft gestaan, zal Marie Espinosa wellicht hebben aangemoedigd. Net als Birkin is ook Esponisa een actrice (en net als Jane is Marie nietbang om dat zonder kleding te doen), ze klinken zelfs vrijwel hetzelfde. La Chanson sans refrain had bijvoorbeeld zo op een van de jaren-zeventig platen van Jane kunnen staan. Is dat erg? Welnee. Daarvoor is het spottende La Fille Bien Née (over Paris Hilton-achtigen) weer net te leuk, en het half in het Portugees gezongen Tant et tant te mooi weemoedig.




Agnes Jaoui - Dans Mon Pays
Agnes Jaoui (geboren op het Ile-de-France) is net als Marie Espinosa een actrice, maar ook actief als regisseur. En als zangeres dus.Dans mon pays is haar tweede album, waarop ze boleros, bossas, fados en flamenco liedjes zingt. Geen makkelijke genres, maar Jaoui kan het allemaal aan. De meeste nummers zijn in het Spaans en Portugees, twee in het Frans, ze zijn geschreven door onder meer Raul Paz, Chico Buarque en Mercedes Sosa. Een plaat als een door de zon geharde, prachtig vormgegeven aardewerken schaal.

Charlotte Gainsbourg - I.R.M.
5.55 was twee jaar terug een van de mooiste platen van het jaar. De opvolger leek in gevaar te komen toen de dochter van Serge en Jane een waterski-ongeluk kreeg en enkele dagen in coma lag. Het geschommel op het randje van de dood heeft de acterende zangeres geïnspireerd tot een nummer over een MRI-scanner (waarnaar de plaat ook is vernoemd) en contemplatieve momenten over het leven. Beck (Hansen) produceerde, schreef en zong mee, zijn stempel is direct hoorbaar zodra de gitaren overstuurd raken en de beats smerig stampen. Hij overtuigde Charlotte ook om weer in het Frans te zingen (5.55 was grotendeels in het Engels, haar debuut uit 1986 volledig en Français), met bloedstollend resultaat. De cover van Jean Ferland's Le chat du café des artistes, oorspronkelijk uit 1970, is een strijkersorgasme dat doet denken aan Serge's artistieke hoogtepunt Histoire de Melody Nelson. Daaraan wordt wel vaker gerefereerd, en waarom ook niet?


Soan - Tant Pis
Het is zelfs de New York Times opgevallen dat winnaars van zangtalentenjachten in Frankrijk ook echt wat kunnen, in tegenstelling tot Idols-winnaars in de rest van de wereld. De Times wijdde een stukje aan Soan, die toen Nouvelle Star 2009 (zeg maar: Idols) nog moest winnen. Nog geen half jaar na de finale is het debuut van de zanger, die altijd kwistig is met kohlpotlood. Zijn helden zijn Brel, Noir Desir en Gainsbourg, en dat is te horen. Er wordt hartstochtelijk gedronken, gevreeën en gevloekt op deze plaat, op voornamelijk akoestische begeleiding (af en toe wordt de gitaarversterker wat harder gezet). Net als bij toptalent en ex-winnaar Julien Doré mogen van Soan nog grootse daden verwacht worden.



Rose - Les Souvenirs Sous Ma Frange
Een zuchtmeisje dat het live helemaal waar maakt is Rose, wier tweede cd een bevestiging is van haar talent. Optimisme is het sleutelwoord, zowel wat de zonnige zang betreft als haar liedjes over het leven, de liefde, familie en, nou ja, optimisme dus. Een plaat voor als het buiten stortregent, je band lek is, de koelkast leeg en de kat over het tapijt heeft gekotst.





M - Mister Mystere
Het flamboyante mag er dan een beetje vanaf zijn, Mathieu Chedid (kortweg M) kan nog wel verduiveld goed gitaar spelen, en zijn kopstem blijft bijzonder. Voor zijn vierde cd (live-albums niet meegerekend) Mister Mystere werkte de Franse ster samen met Brigitte Fontaine. Een gekke afslag is M nooit uit de weg gegaan, wat rijke, diverse platen opleverde. Met een popgevoel, want catchy popliedjes schrijven kan M heel goed: hij werkte bijvoorbeeld ook mee aan het laatste, uiterst sterke Vanessa Paradis album. Uitschieters hier zijn single Roi des Ombres en het titelnummer.




Miossec - Finisteriens
Christophe Miossec komt uit Brest, en ook op zijn zevende album laat de ruwe bolster zijn afkomst gelden. Yann Tiersen, bekend van de Amelie Poulain-soundtrack, produceerde en speelde mee. Finisteriens is stevige winterkost, met mismoedige observaties, onbeholpen liefdesverklaringen en dat typerende pianospel van Tiersen. Zo klinkt het chanson anno 2009.





Mickey [3D] - La Grande Evasion
Mickael Furnon brak enkele jaren geleden door in Frankrijk met een ode aan de Nederlandse voetballer Johnny Rep, die onder meer voor St. Etienne en Bastia speelde. Op het nieuwe album worden opnieuw voetballer bezongen, maar dan wel miesjes diein Canada achter een bal aanhollen. En dat met meer plezier lijken te doen dan Europese sterren. Furnon schrijft aanstekelijke liedjes die soms traditioneel, dan weer modern worden ingekleurd. Hij kijkt, filosfeert en fantaseert, en scoort altijd.




Mélanie Pain - My Name
Nouvelle Vague is een succesvol project waaraan veel zangeressen meewerkten, maar soloplaten van diezelfdezangeressen worden gek genoeg veel minder goed opgepikt. Terwijl albums van bijvoorbeeld Marina Celeste, of nu Mélanie Pain helemaal niet slecht zijn. My Name kent zowel Engelstalige als Franse liedjes, en net als op de laatste NV-plaat hebben de liedjes een grote hoed op en bestofte laarzen aan. Little Cowboy heet een van de lieve liedjes veelzeggend. De stem van Mélanie ruikt naar rijpe perziken, haar liedjes waaien als een lentebriesje langs je trommelvliezen. Mooiste nummer is het duet met Julien Doré, de aangrijpende ballade Helsinki.



Peppermoon - Nos ballades
Het Parijse trio Peppermoon speelde al enkele malen in Nederland, je zou zelfs kunnen zeggen dat ze (mede dankzij De wereld draait door) hier even bekender waren dan in het thuisland. Inmiddels weet Frankrijk ook wie Iris, Benoit en Pierre zijn. Het drietal maakt onthaastende nummers met filosofische teksten over het leven, reizen en relaties, met zorg ingekleurd en helder geproduceerd. Denk Françoise Hardy (van wie ze Tous les garçons et les filles covereden) en Vanessa Paradis. Wie Filles Fragiles #1 in huis heeft, kent Les petits miroirs al. Op dit met zorg vormgegeven debuut staan meer van dit soort fijnzinnige liedjes, zoals Après l'Orage en Barcelone. Een bandje om te koesteren.



Diverse artiesten - Gainsnord
Ja, alweer een cd die uw muziekman heeft samengesteld. Dit keer met covers van Serge Gainsbourg, gezongen door Nederlandse en Belgische artiesten. Waarom? Omdat het dit jaar 40 jaar geleden is dat Je t'aime...  moi non plus een hit was in Holland. De ultieme hijghit is eigenlijk het enige nummer wat we in de lage landen echt kennen, terwijl er zoveel meer is. Gainsbourg was een roker, een drinker, een onaangepaste hork, een poeet, een woordkunstenaar, een bijzonder denker. Al zijn karaktereigenschappen komen op deze compilatie aan bod, om te laten horen hoe goed, divers en knettergek Serge's erfenis is. In de laatste categorie valt bijvoorbeeld Lilli Mono's Japanse (?) versie van Comment te dire adieu, terwijl het bloedstollend mooie Les amours perdues wordt gezongen door Janne Schra (van Room Eleven). Ook aanwezig: Eddy de Clercq (een heerlijke hijgversie van Sea, Sex and Sun), Leine (ruig rockend in Ford Mustang) en natuurlijk Je t'aime, hier instrumentaal over gedaan door West Hell 5. Want hijgen als Serge en Jane, dat doet niemand ze na.


Amandine Bourgeois – 20 M2
Als in Frankrijk een artiest een talentenjacht wint, dan is het vaak ook echt een talent. Amandine Bourgeois won vorig jaar Nouvelle Star (zeg maar de Franse Idols) en debuteert nu met een fris en fruitig album. Een aantal kanonnen schreef mee aan liedjes, waaronder Ariane Moffatt en Jeanne Cherhal. Bourgeois houdt het luchtig en folky, met slimme en pesterige teksten. Niet alles is even sterk, maar het talent is onmiskenbaar.

Diverse artiesten – Boris Vian On n’est pas là pour se fair engueler
Boris Vian mag dan bekend staan als een grootheid, de trompettist, schrijver en zanger had destijds (de jaren veertig en vijftig) moeite om het hoofd boven water te houden, en met zijn anti-autoritaire teksten maakte hij zich ook niet geliefd bij het establishment. Toch is zijn invloed nog altijd voelbaar, ter gelegenheid van zijn 50ste sterfdag verscheen een schitterend uitgevoerde dubbel-cd met covers en ‘chansons improbables’, ongepubliceerde teksten die op muziek zijn gezet. De deelnemerslijst is een soort who’s who van de Franse popmuziek: Carla Bruni, Jane Birkin, Olivia Ruiz, Katerine, Arthur H, zelfs actrices als Jeanne Moreau en Juliette Greco werkten mee. Vaak wordt er gezongen, soms voorgedragen. Het eerste bevalt mij beter, met de liedjes van Emily Loizeau, Carla Bruni en Daphné als uitschieters.

Nouvelle Vague – 3 (speciale uitgave)
Aanvankelijk een briljant concept: zuchtmeisjes zoete bossanova-versies laten zingen van new wave-klassiekers uit de jaren tachtig. Producers Olivier Libaux en Marc Collin scoorden er flink mee. Maar aangeland bij deel 3, tussendoortje Hollywood Mon Amour met filmhits niet meegerekend, is de sleet duidelijk zichtbaar. Vooruit, echt beroerd wordt het nergens, maar de verrassing is eraf, zelfs nu enkele helden van toen (Martin Gore, Terry Hall) meezingen en voor een meer country-achtige inslag is gekozen. Wel fijn is het opruiend gebleven Ça Plane Pour Moi, erg mooi is de Magazine-cover Parade.

Diverse artiesten - Madame Aime
Welke mooie Nederlandse actrice zou u nog weleens willen horen zingen? Met liedjes van Georgina Verbaan en Katja Schuurman in het achterhoofd kan ik me voorstellen dat u wat huiverig bent om hierop te antwoorden. Als Françaises gaan zingen is het resultaat doorgaans een stuk beter, al zijn acteerkwaliteiten ook hier niet evenredig aan een gouden keel. Madame Aime is een initiatief van de krant Le Figaro, dertien grote en minder grote cinema-divas zingen hun favoriete popliedje. Meestal afkomstig uit de jaren tachtig, zoals Virginie Ledoyen die een melancholisch randje geeft aan het vrolijke L'Amour a la plage van Niagara. Of Clothilde Coureau, die Toi mon toi van Elli Medeiros in een afro-rock jasje steekt. Mooiste nummer is Michel Bergers Seras-tu là, aangrijpend èn sexy gezongen door Emmanuelle Béart.


Diverse artiesten - Allo Nino
Canadese zangers en zangeressen buigen zich over de muzikale nalatenschap van Nino Ferrer, van de hits tot de onbekendere parels. Zo maakt Marie-Pierre Arthur een hemelse versie van La maison près de la fontaine, en laat Mara Tremblay Le Sud afbuigen richting Nashville. Ook prachtig: Catherine Major's smachtend gezongen versie van La Rua Madureira. Er zijn al eerder Nino Ferrer-tributes gemaakt, maar die waren over de hele linie eens stuk minder sterk dan deze. En daarna natuurlijk de originelen nog eens langs laten komen.




Diverse artiesten - Gentils Garçons
Deze compilatie met voornamelijk recente liedjes van jonge Franse zangers heb ik zelf samengesteld. Excuses voor de eigenpijperij, maar wie in één klap wil worden bijgepraat over wat er nu in Frankrijk en Wallonië gebeurt, is hier aan het juiste adres. Aanwezig zijn Benjamin Biolay, Bensé, Renan Luce, Suarez, Saule en Samir Barris. Peetvader Serge Gainsbourg staat erook op, want zijn invloed is nog altijd zeer groot. Zoals ook te horen is in een Franstalige nummer van de Britse mompelband Tindersticks. Met twee liedjes over fietsen is ook een soundtrack voor bij Tour de France-reportages geregeld.



Eddy(la)Gooyatsch – Chaud
Natuurlijk, de muzieksamenstellers van Radio Tour de France zullen de chansonklassiekers van vier, vijf decennia oud al weerklaar hebben staan. Maar mag Le Vélo van de knusse tweede cd van Eddy(la)Gooyatsch er s’il vous plait ook tussen? Dit uitgelaten liedje over de vreugdes en verdrietjes van een fietser verdient ook buiten Frankrijk aandacht. Niemand minder dan Richard Virenque zit in de clip!






Polar – French Songs
Een Ier met een Zwitserse vader komt, na een paar Engelstalige platen, onder invloed van Franse rockkanonnen Cali en Miossec. Daar komt dan uiteindelijk een plaat uit die vooral blanke soul ademt. Assez pour nous heeft dat typische Motown tempo waar je van gaat dansen in de straat. Wie zich afvraagt hoe James Morrison in het Frans klinkt, vooral als James betere liedjes zou schrijven, is bij Polar aan het juist adres.






Sammy Decoster – Tucumcari
Decoster is geboren in in de Frans-Belgische grensstreek, maar hij klinkt alsof hij ter wereld kwam in Arizona,achterin een Chevrolet, met de cowboylaarzen al aan. Johnny Cash, Elvis en wijlen Alain Bashung zijn van invloed geweest op zijn zwartgerande Americana. Die toch heel Frans blijft, en niet alleen vanwege de taal waarin Sammy zingt. In een open Peugeot, Cash hard op de radio, cruisen langs geblakerd industriegebied, dat gevoel.

Claire Denamur - Claire Denamur
De Franse zangeres Claire Denamur woonde in Canada en Amerika, heeft een Argentijnse moeder en een Nederlandse oma. Dat laatste hoor je niet terug op haar debuutplaat, de rest wel. Haar tikje hese zang doet soms denken aan Edith Piaf, dan weer aan 'onze' Janne Schra van Room Eleven. Het ene moment komt er een dixielandorkest binnenvallen, het andere moment prikt een traan. Prince Charmant is een prima single, het schalkse Je me sens nue een hoogtepunt.


Marie Pierre Arthur - Marie Pierre Arthur
U schrikt niet als een cd enkel online te bestellen is in Canada, toch? Nederland is namelijk nog geen prioriteit voor bassiste/zangeres Marie Pierre Arthur, haar eerste album maakt inmiddels flinke brokken in Quebec. De bijzonder sfeerrijke muziek, die doet denken aan producties van Daniel Lanois en Brian Eno, kent veel percussie, intieme zieleroerselen en sensuele zang. Prijsnummer Entre Nous zorgt voor rode koontjes.






Luciole - Ombres
In Nederland noemen we het poetry slams, in Frankrijk heten deelnemers slammeurs. Luciole is een slammeuse, een dichteres die gelijk rappers de strijd aangaat met collegae via rijmende zinnen en mooie woorden. Zet er muziek onder en je hebt liedjes. Luciole praat, zingt en praatzingt als een onbekend gebleven dochter van Gainsbourg, al zijn Camille en Emilie Simon misschien betere referenties. Kunst die toch nergens te arty wordt.





Saule – Western
De band van Saule heet Les Pleureurs, maar dat wil bepaald niet zeggen dat deze Waal en zijn kompanen er op dit tweede album een groot tranendal van maken.  Eerder een feestje, waarbij muzikaal gemeanderd wordt langs dixieland, reggae en Afrikaanse pop, tot intieme kampvuurliedjes.  Alles in het Frans, met die cover van Black's Wonderful Life als uitzondering.  De hoge, krachtige stem van Saule is de verbindende factor,  de zanger maakt de belofte van zijn al even kleurrijke debuut meer dan waar.





Liben – Tout Va Disparaitre
Vincent Liben is eigenlijk zanger van de Engelstalige rockband Mud Flow, maar de Waal laat zich op dit solodebuut van eengevoeliger kant horen, met veel piano en strijkers. Nou ja, solodebuut, hij haalt er geregeld zangeres Stephanie Croibien bij.  Een engel met stembanden die eerst door de honing zijn gehaald. Samen doen ze denken aan grote Franse duo's als Gainsbourg/Birkin en Hardy/Dutronc. Maar de liedjes zijn fris genoeg om Liben als nostalgie-act af te doen.  Daarmee doe je parels als 30 Decembre te kort.





La Grande Sophie – Des Vagues Et Des RuisseauxUiteindelijk worden de hardste rockchicks toch zuchtmeisjes, zo zou je in een notendop het verloop van de carrière van La Grande Sophie kunnen samenvatten. Begonnen met stevig gitaargehark, uiteindelijk iets serieuzer geworden (en daarbij lof ontvangen van Lee Hazlewood, die ooit dubbelzinnige dingen deed met Nancy Sinatra) en nu, op haar nieuwe album, staan de Marshall versterkers werkloos aan de kant en heeft Sophie haar meest aaibare truitjes aangetrokken. Haar mooie ogen vullen zich geregeld met tranen, het mooist in de afsluitende cover van Barbara's klassieker Dis, quand reviendras-tu?




  
Coeur De Pirate - Coeur De Pirate
Er verscheen dit jaar een groot aantal verpletterend mooi debuten, van zangeressen die uit de hemel gevallen leken. De mooiste was Beatrice Martin, alias Coeur de Pirate. De nu 19-jarige Martin zette haar tienerfrustraties op muziek, speelde daar piano bij en vlocht er allerhande muzikale details doorheen. Van blanke soul tot chanson, van Tori Amos tot Françoise Hardy. Dit album is enkel in Canada verkrijgbaar (CdP komt uit Montreal), maar voor mooie dingen moet je nu eenmaal je best doen.


Berry - Mademoiselle
Het meisje met de glimlach in haar stem, die ook zomaar ineens met een prachtige, lekker luie plaat op de proppen kwam. Waaraan een hoop talent heeft meegewerkt, waaronder superarrangeur Eumir Deodato. De kersjes op de gebakjes van Berry zijn de wereldmuziekelementen. Percussie, zang, ritmes, het klinkt allemaal net even exotischer.



Julien Doré - Ersatz 
Wie zei daar dat tv-talentjachten alleen non-valeurs opleverde? Eigenwijze dondersteen Doré (ex-winnaar Nouvelle Star) gooit op zijn debuut een hoop stijlen in de blender, wat een bruisende, komische cocktail oplevert. Hij zong overmoedig dat Carla Bruni zijn vriendin is, die hem prompt uitnodigde voor een duet.



Loane - Jamais Seule
Ook al een debuut dus, met een folky randje. Loane huppelt naast je, de groene weides door. Samen val je met haar neer onder een grote eikenboom, om stil van elkaar te genieten.




Vincent Delerm - Quinze Chansons
Hoe slecht een duettenplaat kan zijn, bewijst Charles Aznavour momenteel met zijn Duos-drama. Vorig jaar sloeg Vincent Delerm de plank volkomen mis met een collaboratie-project. Gelukkig vertrouwt hij dit keer op zichzelf, zijn instabiele stem en een paar zuchtmeisjes op de achtergrond. Schit-te-rend gearrangeerde popmuziek, zoals te doen gebruikelijk met veel namedropping. Beste titel dit keer: Un tacle de Patrick Vieira n'est pas un truite en chocolat.